Klas 3C, Een Weeffout In Onze Sterren - John Green

Verwerkingsopdrachten klas 3 boek II (periode 2 en periode 3)

"Some infinities are bigger than other infinities." 

"The marks humans leave are too often scars." 

"Maybe 'okay' will be our Always."

"The world is not a wish-granting factory."  

Blok 1 – Smaakontwikkeling
Werk onderstaande punten uit een kort betoog (+/- 200 woorden)

• Geef je mening over het boek (stelling)
• Gebruik minimaal 3 beoordelingswoorden en verwerk deze in
• 3 argumenten die je verder onderbouwt met bv voorbeelden van passages uit het boek.

Voor deze opdracht ben ik het boek De Weeffout In Onze Sterren gaan lezen. Eerder al had ik de verfilming van het boek gezien, maar ik wilde nog erg graag ook het boek lezen. Het boek was naar mijn mening nog mooier dan de film. Het boek bevatte naast liefde, pijn en verdriet ook veel humoristische en leerzame momenten; ondanks het feit dat Hazel en Augustus weten dat zij de strijd tegen hun kanker niet kunnen winnen, blijven ze vechten en proberen ze het beste van het leven te maken.

John Green vind ik één van de beste schrijvers. Zijn woordkeuze en de manier waarop hij schrijft spreekt mij erg aan. De Weeffout In Onze Sterren is vertaalt door Nan Lenders, welke de woorden en manier van schijven van John Green goed behoud. Er worden mooie citaten genoemd in het boek met voor mij soms eerst onbekende woorden, welke ik heb opgezocht om mijn woordenschat te verbreden.

De Weeffout In Onze Sterren is echt een prachtig boek en een aanrader voor iedereen om te gaan lezen.

Blok 2 – Tijd en opbouw

Kies uit onderstaande lijst minimaal 4 punten die – na uitwerking – een interessant beeld geven van het door jou gelezen boek. Toon hiermee aan dat bv. de panoramische vertelwijze ook daadwerkelijk een functie heeft in de tekst. Geef bij ieder gekozen punt daarom ook een voorbeeld uit het boek.

• vertelde tijd
• verteltijd
• panoramisch vertellen (telling)
• scenisch vertellen (showing)
• versnelling
• vertraging
• continu vertellen
• fragmentarisch vertellen
• chronologische volgorde
• flashbacks

In De Weeffout In Onze Sterren verandert vak het verteltempo. Er komen momenten voor van showing, zoals wanneer Hazel vertelt hoe een doordeweekse dag met Augustus gaat. Hierna echter gaat zij verder met “op een dag...”. Het is niet na te gaan hoeveel dagen hier tussen hebben gezeten; het verhaal maakt een tijdsprong. Hazel beschrijft hierna echter wel scenisch hoe die dag verliep, de dag waarop Augustus weer opgenomen wordt in het ziekenhuis. John Green heeft van beide verteltempi gebruik gemaakt bij het schrijven van deze New York Bestseller. Hij beschreef belangrijke momenten scenisch en de minder belangrijke momenten vertelde hij panoramisch.

Doordat John Green gebruik heeft gemaakt van tijdsprongen, zoals die in bovenstaande alinea, en terugblikken, zoals het moment wanneer Hazel vertelt over haar verleden toen zij de diagnose longkanker stadium vier kreeg, heeft het verhaal een fragmentarisch karakter gekregen en staat het in de niet-chronologische volgorde.

Blok 3 – Perspectief en vertelsituatie

Zet in een tekst van +/- 50 woorden uiteen wat de vertelsituatie is en beschrijf daarbij het gehanteerde perspectief .

John Green schreef zijn boek vanuit de ogen van Hazel, de hoofdpersoon van het boek. De ik-vertelsituatie is dus gebruikt bij het schrijven van De Weeffout In Onze Sterren. Doordat hij van de ik-vertelsituatie gebruik heeft gemaakt leer je Hazel heel goed kennen en zie je het verhaal helemaal vanuit haar perspectief. Over de andere personen in het boek kom je een stuk minder te weten. Je krijgt alleen te weten wat Hazel over hen denkt en wat ze doen als Hazel erbij is, maar niet wat ze denken en doen als ze alleen of met elkaar zonder Hazel zijn. Wel krijg je natuurlijk heel goed te weten hoe Hazel alles beleeft en aangezien zij de hoofdpersoon in het boek is waar het allemaal om draait vind ik dat John Green de juiste keuze heeft gemaakt om het boek ik de ik-vertelsituatie te schrijven met het perspectief vanuit Hazel's ogen.

Er wordt tijdens het verhaal niet gewisseld van perspectief, je blijft het hele verhaal in de gedachten van Hazel. Er is dus geen sprake van een meervoudige vertelsituatie.

Blok 4 – Spanning

- Ieder boek bevat trucs om de spanning te verhogen. Deze trucs staan

beschreven op bladzijde 160 (methode). Noem minimaal vier trucs en licht ze toe

met voorbeelden uit het verhaal.

- Er wordt onderscheid gemaakt tussen actiespanning en psychologische spanning.

Zet uiteen waarop in je boek de nadruk ligt. Leg je antwoord uit.

1. De schrijver heeft duidelijk gebruik gemaakt van de truc door bij de lezer vermoedens of verwachtingen over de afloop laren ontstaan door aanwijzingen te geven over de afloop. Al in het begin wordt duidelijk dat Hazel de uitslag kanker heeft gekregen en het niet gaat overleven. Je hebt dus al vanaf de eerste bladzijde de vraag of Hazel het gaat overleven of niet. Later komt daar ook nog bij dat ook Augustus zijn kanker is teruggekeerd. Ook dan komt weer de vraag in je op of hij het gaat overleven of niet.

2. De Weeffout In Onze Sterren is niet zozeer een heel spannend boek. Meer een meeslepend en soms ook grappig verhaal, maar vooral ook erg verdrietig. John Green heeft zeker gebruik gemaakt van het vertragen van het verhaal op de momenten dat het erg meeslepend en daardoor toch ook wel degelijk spannend wordt. Dit komt bijvoorbeeld voor op het moment dat Hazel heel graag naar Amsterdam wil, maar dat door haar ziekte niet kan. Natuurlijk gaan haar moeder en Augustus proberen te regelen dat het wel kan, maar het duurt een tijdje voordat de lezer te weten krijgt of ze nu wel of niet gezond genoeg is om mee te gaan naar Amsterdam.

3. Het verhaal bevat ook een onverwachte wending. Je zou al vanaf het begin denken dat Hazel het niet zou overleven. Dat is echter tot aan het einde van het boek wel het geval. Wie het niet overleeft is Augustus. Ook dat is een onverwachte wending omdat hij in het begin vertelt dat hij helemaal schoon was. Pas tegen het eind van het boek vertelt hij Hazel dat de kanker terug is en dat hij het niet gaat overleven.

4. Voor John Green was het onmogelijk een informatievoorsprong te geven omdat alles vanuit het oogperspectief van Hazel is beschreven. Zo kan de lezer nooit meer informatie krijgen dan de hoofdpersoon uit het boek.

Er is voornamelijk gebruik gemaakt van psychologische spanning. Het gaat namelijk vooral om de gedachten en gevoelens van de hoofdpersonen. Het gaat om de angst voor wat er zou kunnen gebeuren. Hazel is bang om zelf dood te gaan, maar vooral bang dat haar vriendje Augustus dood gaat en dat haar ouders niet doorgaan met leven na haar overlijden.

Er komen wel een aantal momenten in het verhaal voor waarop actiespanning een grote rol speelt, zoals wanneer Augustus sigaretten gaat halen op het tankstation en het niet helemaal goed gaat en hij in paniek Hazel belt en naar het ziekenhuis is, waar het nog maar de vraag is of het allemaal goed gaat aflopen op de Intensive Care...

Blok 5 – Thema en motief

Met het begrip ‘thema’ wordt de diepere bedoeling van een boek bedoeld, men spreekt wel van een algemene grondgedachte. Het thema kun je achterhalen door alert te zijn op terugkerende verhaalelementen die in soorten zijn onder te verdelen:

o Psychologische motieven
o Tijd- en ruimtemotieven
o Religieuze motieven
o Intrigemotieven

- Bepaal het thema uit het door jou gelezen boek en verklaar dit thema (geef een onderbouwing) door de motieven te benoemen. Zie voor verdere achtergrondinformatie blz. 202 uit de methode.


Het thema van De Weeffout In Onze Sterren is houden van het leven zolang het er nog is. Enkele motieven zijn:

• dood; de dood is een heel heftig maar toch belangrijk motief in het verhaal waar het ook vaak over gaat. Voor Hazel en ook voor Augustus is het zeker dat ze niet oud zullen worden samen,
  
• genieten; ondanks de zekerheid van het snel te komen overlijden proberen Hazel en Augustus toch te genieten van hun kleine oneindigheid samen. “Some infinities are bigger than other infinities.”
  
• vriendschap en liefde; deze twee motieven zijn erg belangrijk in het boek. Hazel en Augustus zijn niet alleen verliefd op elkaar, maar zijn ook hele goed vrienden. Ook hebben zo wel Hazel als Augustus een hele goede band met hun bline vriend Isaac en houden de ouders van hun allebei erg veel van hun kinderen en elkaar.
• medelijden; Hazel had er een hekel aan als mensen medelijden met haar hadden. Ze wilde altijd dat mensen haar als een gewoon mens zagen, een Hazel met maar een klein beetje kanker, en niet kanker met maar een heel klein beetje Hazel.

Blok 6 – Ruimte

Ruimtebeschrijvingen kunnen versterkend werken. Zo zal bij een droevige gebeurtenis zelden de zon schijnen en speelt het verhaal van een dementerende oude man zich af in een desolate omgeving met veel sneeuw (Hersenschimmen van Bernlef). Ruimte maakt de gebeurtenissen concreet en daardoor voorstelbaar.

o Ruimte roept een bepaalde sfeer op
o Ruimte ondersteunt het thema
o Ruimte heeft mogelijk verband met de opbouw van het verhaal

Werk onderstaande vragen uit in een uiteenzettende tekst.
- Op welke plaatsen speelt het verhaal uit het door jou gelezen boek zich af?
- Zijn de ruimtebeschrijvingen gedetailleerd of karig?
- Wat is de functie van deze ruimtebeschrijvingen?
- Hoe waardeer jij de wijze waarop de ruimte in je boek beschreven is (veel ruimtebeschrijvingen kunnen een verhaal wat langdradig maken).

Het verhaal speelt zich af in Indianapolis, Amerika, waar Hazel Grace Lancaster en haar familie en Augustus Waters met zijn familie wonen. Hier zit Hazel veel thuis, maar gaat ook één keer in de week naar de praatgroep en soms met haar vriendin naar het winkelcentrum. Ongeveer in het midden van het boek gaan Augustus, Hazel en haar moeder naar Amsterdam met het vliegtuig. Daar zitten ze in een hotel, gaan ze naar het Anne Frank huis en bezoeken ze hun lievelingsauteur Peter van Houten. De ruimtebeschrijvingen zijn karig, er wordt weinig verteld over de omgeving en de plaatsen die de personen in het boek bezoeken. Het is ook niet zeer noodzakelijk om te weten hoe de huizen en omgeving van de karakters eruitzien. Je krijgt wel enkele aanwijzingen, zoals dat Augustus een kelder in zijn huis heeft, er veel citaten aan de muren hangen, hoe rommelig huis van Peter van Houten er uitziet en dat Hazel een schommel in haar tuin heeft, maar verder is het helemaal aan de lezer om in te vullen hoe het er allemaal uitgezien heeft. Zelf vind ik dat John Green de ruimtebeschrijvingen goed heeft aangegeven, omdat hij er wel een aantal noemt die wel erg belangrijk zijn voor het karakter van de personen of voor het beeld dat je in je hoofd hebt tijdens het lezen. Hij heeft er echter niet zo veel gebruikt dat het langdradig werd. Er werd je vertelt wat nodig en interessant was om te lezen en meer ook niet.

Klas 3C, Hoofdstuk 5, Opdracht 2.4

3 december 2014
Lief dagboek,
vanavond heb ik weer in mijn eentje eten, zoals vaker de laatste tijd. Hans zegt dat hij moet overwerken, dat het heel druk is op zijn werk. Ik wil hem wel vertrouwen, maar ik kan het gewoon niet meer. Minimaal drie keer per week moet hij "overwerken", komt hij 's ochtends vroeg thuis en doet hij boos en kortaf tegen me. In mijn boek schreef ik ooit een verhaal over de vriend van Anouk, die vreemdging. Het is eigenlijk heel erg, maar ik verdenk Hans ervan dat hij vreemdgaat. Ik zag hem pas thuiskomen om zes uur in de ochtend, hij stapte uit een rode auto waar hij niet zelf in reed. Misschien ben ik doorgedraaid en zit ik mezelf gek te maken met het idee dat ik niet goed genoeg ben zodat mijn man liever met een ander gaat. Toch twijfel ik iedere dag minder en minder aan mijn theorie. Morgen ga ik Hans volgen, als hij weer eens moet overwerken. Ik hoop zo dat hij écht moet werken en dat ik me zorgen maak om niets, maar ik ben bang. Bang dat Hans wel vreemdgaat, dat mijn theorie klopt en dat ik niet goed genoeg voor hem ben. Dat ik te min ben voor hem.
Voor nu moet ik me concentreren op mijn boek, ook al is het enige waar ik aan kan denken is Hans en aan wat ik morgen ga zien. Soms herken ik mezelf in Anouk, lijkt het alsof ze een soort onderbewustzijn van me is. Dan hoor ik haar stem tegen me praten.

4 december 2014
Stom dagboek,
wat ben ik kwaad. Kwaad!
Hans moest (natuurlijk) overwerken, dus ben ik na zijn dagelijks ik-kom-niet-thuis-vanavond-telefoontje naar zijn werk gegaan. Gesloten, natuurlijk. Op weg naar huis kwam ik langs de basisschool van ons dorp, waar ik een bekend gezicht opmerkte. Hans. En een bekende auto. De rode die die ochtend voor ons huis stopte. Ik zag Hans bij de auto staan, hij wachtte ergens op. Ik besloot achter een boom te blijven staan en toe te kijken. Na tien minuten ging de schoolbel en weer een poosje later kwam een jonge aantrekkelijke vrouw met rood haar en slanke benen naar buiten. Gewoon een lerares, probeerde ik mezelf wijs te maken. Maar diep van binnen wist ik dat het niet 'gewoon' een lerares was. En waar ik bang voor was, gebeurde ook.
De rode feeks liep in de richting van Hans en zoende hem licht op zijn lippen, maar hoe lichter, hoe erger, want dat duidde op een bepaald soort vertrouwelijkheid, de vertrouwelijkheid die ooit tussen mij en Hans ontstond. Hij stapte bij haar in de auto en ze reden weg, naar huis waarschijnlijk waar ze.. Nee. Ik wil het niet eens weten wat ze verder gaan doen.
Via een leerlinge op school (kostte me weer twintig euro) ben ik erachter gekomen dat die rooie een counselor is, Eefje Dekker. Ik moet me echt inhouden om Hans niet meteen aan te vallen als hij thuiskomst, áls hij thuiskomt. Maar hij komt hier niet zomaar mee weg.

13 december 2014
Ik heb een tijdje rustig aangekeken hoe Hans steeds minder thuis is. Mijn Hans, die er voor me zou moeten zijn, liggend bij één of andere roodharige counselor van een bassischool in bed. Een paar dagen geleden heb ik op internet een Walther PPK gekocht. Anouk vertelde me dat het een heel goed idee zou zijn, ze fluisterde me een heel handig plan in.
Ik ga met mijn wapen naar het huis van Eefje waarvan ik de sleutel al heb (uit de jaszak van Hans gehaald) en schiet haar neer. Ik gebruik handschoenen zodat er geen vingerafdrukken te vinden zijn.
Niemand zal er ooit achter komen dat ik haar heb vermoord, ook Hans niet. Hij weet natuurlijk niet dat ik weet dat hij vreemdgaat. Die Eefje krijgt wat ze verdient.
Geweldig plan. Ik hou van Anouk, die diep van binnen super goede ideeën aan me door fluistert. Het gaat me vast lukken, en dan is Hans weer voor mij.

22 maart 2040
Lief dagboek,
wat is er een hoop gebeurt het afgelopen jaar. Het begon allemaal de dag nadat ik voor het laatst in jou heb geschreven, ruim een jaar geleden. Ik heb het gedaan. Ik heb geprobeerd Eefje te vermoorden. Deels is mijn plan gelukt: ik heb inderdaad iemand vermoord. Maar niet Eefje. Toen ik het huis van F.E. Dekker inliep en Anouk me aanraadde te schieten toen ik iemand op me af hoorde lopen, deed ik dat. Ik schoot. Ik rende weg. Ik was in paniek. Eenmaal thuis aangekomen ging de bel en stond de politie op de stoep met de melding dat er iets ergs was gebeurd. Niet met Eefje, nee. Met Hans. Ik had Hans, mijn eigen man, neergeschoten. Eén schot, recht door zijn hart. Op dat moment kon ik er alleen maar aan denken dat die rode feeks nog steeds hier rondliep. Ik werd meegenomen naar het bureau, waar ik verhoord werd. Natuurlijk kon ik mijn mond niet houden en hoe boos Anouk ook op me was vertelde ik in paniek alles aan de politie.
En nu, ruim 25 jaar later, heb ik mijn gevangenisstraf en tijd in de psychiatrische inrichting uitgezeten en heb ik er zoveel spijt van. Elke dag nog denk ik eraan, maar ik probeer het te vergeten. Ik ga verhuizen naar het buitenland, waar niemand me kent. Waar niemand me op straat aanstaart van 'oh kijk, dat is die vrouw die haar man heeft vermoord' en dan met een grote boog om me heen loopt omdat ik zogenaamd gevaarlijk ben. Maar ik weet wel beter. Ik was niet gevaarlijk, Anouk was gevaarlijk. Ik schrijf niet langer over Anouk en heb Anouk uit mijn leven weten te krijgen. Vanaf nu bepaal ik alles zelf.
Ik ga een niet alleen met een nieuw hoofdstuk in mijn boeken beginnen, maar ik begin ook een nieuw hoofdstuk in mijn leven. En daarvoor ga ik proberen te vergeten wat ik, of eigenlijk Anouk, 25 jaar geleden heeft gedaan. Ik ga je verbranden, lief dagboek, zodat ik echt een nieuwe start kan maken en mijn herinneringen uit kan wissen.

Klas 3C, Hoofdstuk 4, Opdracht 2.1

Met trillende handen druk ik op de deurbel. Wanneer de deur langzaam opengaat, en de man in de deurpost verschijnt wie ik al meer dan drie jaar lang niet aangekeken of gesproken heb, val ik stil van angst. Misschien was het van verbazing, omdat de altijd vrolijke, ondanks zijn griezelige uitstraling, en lachende, grijsharige conciërge wie me altijd zou helpen, is verandert in een verdrietige en zeer oud uitziende man met een grauwe uitstraling. Even twijfelde ik of ik wel aan het goede adres stond. Even twijfelde ik of mijn beslissing om terug te keren naar meneer Groesbeek de juiste was. Maar ik kon niet meer terug. Het was nu of nooit en in zijn ogen zag ik naast haat en woede toch de sprankeling waarmee hij door de school liep.
Hij herkende me niet, weer een kans om hard weg te rennen. Maar ik hield me sterk, stelde me voor aan hem. Zijn verbaasde blik verdween en er verscheen een vreemde lach op zijn verrimpelde gezicht. 'Kom binnen, Sabina.' Ik stapte het rommelige kleine appartement in en rook een muffe geur. Het leek erop alsof meneer Groesbeek al jaren zijn huis niet meer verlaten had. Hij liep, schuifelde, naar het al jaren niet schoongemaakte aanrecht en schonk een kopje koffie voor me in. Ik wist niet goed hoe ik het gesprek moest beginnen, maar gelukkig begon hij. Groesbeek vertelde me over zijn laatste twee jaar op de school na mijn vertrok op school, over zijn pensioen. Hij vermeed echter de onderwerpen die zouden kunnen leiden tot discussies over mogelijke oorzaken van de verdwijning van Isabel. En dat was de enige rede voor mijn bezoek.
Mijn oog viel op een krantenartikel in een krant die op de vloer lag. ''POLITIE STOPT ZOEKTOCHT ISABEL (9)" Ik besloot subtiel te beginnen over het onderwerp waar ik voor gekomen was. 'Erg hé, dat er nog steeds geen duidelijkheid is over de verdwijning van Isabel destijds?' Hij keek me verschrikt aan, gaf me een snelle 'ja' als antwoord, liep snel naar de voordeur en zette me uit huis.
Verward reed ik terug naar mijn eigen huis, of naar de politie. Daar was ik nog niet uit. Ik zette mijn auto stil op een parkeerplaats naast de weg en ineens werd alles duidelijk voor mij.
Bij het stoplicht reed het vuilgroene busje niet rechtsaf als normaal, maar rechtdoor. Groesbeek reed achter Isabel aan richting het bos, waar hij haar onopgemerkt haar van haar fiets heeft geslagen en heeft meegenomen naar de open plek. Hier heeft hij haar vermoord, haar lichaam in de zee gegooid, zodat niemand ooit te weten zou komen dat hij de dader was.
Ik was in paniek maar tegelijk was het een oplichting de waarheid te weten, dacht ik. Op weg naar de politie bedacht ik me dat mijn broer vanmiddag thuis zou komen uit Engeland, dus besloot ik eerst naar huis te gaan om hem in te lichten en hem mee te vragen naar het politiebureau.
Toen ik thuiskwam hoorde ik stemmen in de woonkamer. Ik weet niet waarom, maar mijn gevoel vertelde me dat het beter was om buiten te blijven wachten dus ik besloot niet naar binnen te gaan, maar de stemmen af te luisteren. Mijn broer was aan het telefoneren, en in zijn stem klonk woede.
'Wat?'
'Wat deed ze bij jou?'
'Vroeg ze naar de verdwijning?'
'Je hebt haar niets verteld toch?'
'Groesbeek, ik wil de waarheid horen.'
'Als jij ook maar iemand verteld wat je die middag gehoord en gezien hebt, hang ik en jij ook.'
'Dat zou ik maar doen ja. Zodra de politie erachter komt dat ik Isabel heb vermoord... Je weet wat er dan gebeurt, dat weet je maar al te goed, Groesbeek. Dus ik zou je mond maar even houden.'
'Ik ga ophangen, en je moet me beloven nooit meer de deur zomaar open te doen.'
'M'n zusje komt zo thuis, en zolang ze niets weet over mijn vergissing, is het goed.
'Shit..'
Ik stormde de woonkamer in. Woedend. Hoe kon ik denken dat die arme conciërge iets te maken had met de moord op Isabel, terwijl hij alleen maar gezien had hoe mijn broer, mijn eigen broer, de moord van Isabel op zijn geweten had. Ik wilde hem wel...
 Tot een pijn in mijn buik alles overnam, ik kon niet meer denken, niets meer doen. Er viel een mes op de vloer en mijn broer fluisterde een zachte 'sorry'. Alles voor mijn ogen werd wazig, en ik het werd me duidelijk wie de schim in mijn dromen was.

Klas 3C, Hoofdstuk 3, Opdracht 2.4

Het terugsturen van jongeren die al lang in Nederland wonen.

Ik vind het terugsturen van jongeren die al lang in Nederland wonen onrechtvaardig. Deze jongeren zijn waarschijnlijk al helemaal ingeburgerd en hebben hier in Nederland hun eigen vrienden, familie en school. Het zou niet eerlijk zijn om ze na al die jaren terug te sturen naar hun oorspronkelijke land waar misschien nog wel oorlog is. En als er geen oorlog is, blijft het onrechtvaardig om de jongeren terug te sturen, ze horen hier in Nederland. Nederland is een welvarend en ontwikkeld land en heeft het geld om mensen in noodsituaties te helpen, zoals assiekzoekers die vluchten uit hun land vanwege oorlog of omdat hun leven gevaar loopt vanwege hun religie. Ze laten alles achter, hun huis, familie, vrienden, om hier in ons veilige land een betere toekomst op te bouwen, en ik vind dat wij als over het algemeen rijk en welvarend land, hen die moeten gunnen

Wanneer een asielzoeker hier nog maar kort is en nog geen verblijfsvergunning heeft gekregen, mag deze naar mijn mening gewoon terug naar zijn land van afkomst, als er daar vrede is. Heerst daar oorlog dan vind ik dat die persoon hier in Nederland mag blijven, omdat het gevaarlijk is om dan terug te keren. Wel vind ik dat alle buitenlandse mensen die hier komen wonen hun best moeten doen om de Nederlandse taak onder controle te krijgen en proberen werk te zoeken. 

Het is een vooroordeel dat vele Nederlanders hebben: 'Buitenlanders zijn agressief en stelen.' Dit klopt, natuurlijk stelen buitenlanders, maar Nederlanders doen dat net zo goed. Ik vind dat de buitenlanders maar ook de mensen die in Nederland geboren en getogen zijn moet respecteren wat ze hebben en als bekangrijkste: elkaar respecteren.

Klas 3C, Divergent (Inwijding) - Veronica Roth

VERWERKINGSOPDRACHT ‘INWIJDING’

Kies een van de volgende opdrachten en werk die uit voor het fictiedossier. Voor alle opdrachten  geldt dat je het boek Inwijding helemaal moet hebben gelezen.

Opdracht 2
Bekijk via www.dejongejury.nl het omslag van het boek nog eens goed. Jij hebt het boek gelezen en het omslag goed bekeken.

a. Schrijf een samenvatting van het verhaal.

De wereld van de zestienjarige Beatrice Prior is verdeeld in vijf verschillende facties: Oprechtheid, Zelfverloochening, Onverschrokkenheid, Vriendschap en Eruditie. Dit is gedaan zodat er geen oorlog meer zou uitbreken. Beatrice behoort tot de zelfverloochenaars. Alle 16jarige moeten een test doen waaruit blijkt bij welke factie zij horen. Deze test is een simulatie, een soort droom waarin bij ieder onderdeel één factie afvalt en er uiteindelijk één factie overblijft: de factie die het meest bij jou past. Bij Beatrice was dit niet het geval. Bij jaar waren meerdere facties mogelijk, namelijk onverschrokkenheid, eruditie en zelfverloochening. Dit heet Afwijkend. Het is zeer gevaarlijk om Afwijkend te zijn omdat de leiders bang zijn voor ze en ze daarom opsporen en terechtstellen. Dit komt omdat Afwijkende de simulaties kunnen manipuleren.

Op de dag van de kiesceremonie, waar alle 16jarige kiezen tot welke factie zij hun hele leven willen behoren, verliet Beatrice Prior zelfverloochening, koos voor onverschrokkenheid en veranderde Beatrice haar naam in Tris. Ook haar broer Caleb veranderde van factie, hij koos voor Eruditie.
Voor ze officieel lid van de onverschrokkene mocht worden moest zij eerst door de inwijding komen. Een test die uitmaakt of je geschikt bent voor de factie. e eerste fase van de inwijding was fysiek. Ze leerde vechten, schieten en messen werpen. En vooral om dapper te zijn en niet op te geven. In fase twee moesten Tris en de anderen weer in een simulatie en doordat zij deze onbewust manipuleerde werd het haar docent Four duidelijk dat ze Afwijkend was. Hij besluit haar niet te verraden, maar te helpen. In de derde fase moesten alle aspiranten en overstappers op de dag van de inwijdingsceremonie door hun angstlandschap, waar zij al hun angsten onder ogen moeten zien en zo snel mogelijk uit het angstlandschap moesten komen. Door de Afwijkende gave van Tris kon ze snel, maar niet zo snel dat de leiders het zouden merken, door het angstlandschap komen en eindigde bovenaan de ranglijst. Ze was nu officieel lid van de onverschrokkenen.

Jeanine, de leider van eruditie, had een serum ontwikkelt waarmee zij de onverschrokkenen in een simulatie kon brengen en hen kon gebruiken om de zelfverloochenaars, waarvan Eruditie dacht dat zij alle rijkdom voor zichzelf hielden, te vermoorden. Dit serum kregen alle onverschrokkenen ingespoten door Eric, een onverschrokken leider, met de mededeling dat het iets voor de beveiliging was. Op Tris en Four, wiens echte naam Tobias is maar zijn naam heeft verandert in Four omdat hij maar vier angsten had in het angstlandschap, werkte het serum niet. Ze waren beiden Afwijkend. Eric had hen door en pakt ze op. Tris wordt gered door haar moeder, die zelf niet levend ontsnapt. Ze gaat naar een zelfverloocheningshuis om haar familie en vrienden te halen en stuurt ze naar vriendschap. Tris zelf gaat samen met haar vader, broer en Marcus, de vader van Tobias waar Tobias van is gevlucht omdat hij hem mishandelde, naar de kolk, het gebouw van onverschrokkenheid, waar zij Tobias ziet. Ook hij is onder invloed van het serum, maar Tris weet hem eruit te halen. Samen manipuleren zij het simulatiesysteem en vluchten zonder Tris' vader, die omgekomen is in de kolk, maar met Tobias' vader en Caleb haar boer naar vriendschap.

b. Leg de titel en de ondertitel uit.

-De titel van het boek is ‘Inwijding’, omdat Beatrice Prior (Tris) voordat zij een officieel lid is van de Onverschrokkene eerst door de inwijding moet komen. De inwijding is een test die bepaald of je goed en, in het geval van de Onverschrokkene, dapper genoeg bent om tot die factie te behoren. Bij de Onverschrokkene bestaat de inwijding uit drie fases. In fase één moet je bewijzen dat je sterk genoeg bent door tegen andere overstappers of aspiranten te vechten. Na de eerste fase vallen er al een aantal af, deze worden factieloos. In de tweede fase wordt door middel van simulaties onderzocht wat de angsten van de overstappers en aspiranten zijn. Simulaties zijn soort dromen. Ze lijken en voelen echt, maar dat zijn ze niet. Hoe sneller je uit de simulatie komt, hoe hoger je komt te staan op de ranglijst. Omdat Tris Afwijkend is kan zij de simulaties manipuleren, waardoor zij sneller uit de simulatie komt en eerste staat op de ranglijst. In fase twee wordt er niemand factieloos. In de derde fase gaan de leerlingen door hun eigen angstlandschap. Eerst gaan zij door het angstlandschap van hun docent als voorbereiding op hun eigen angstlandschap, waar zij op de dag van de inwijdingsceremonie doorheen gaan. Uiteindelijk haalt Tris de inwijding en wordt eerste op de ranglijst gevolgd door Uriah, Lynn, Marlene, Peter, Will, Christina en nog drie anderen aspiranten.
-De ondertitel ‘haar keuze verandert alles’ is omdat de keuze van Tris om naar Onverschrokkenheid de oorlog veranderde. Doordat zij als Afwijkende naar Overschrokkenheid is overgestapt is zij in contact gekomen met Four (Tobias), die ook Afwijkend is. Op hen twee werkte de simulatie, die Jeanine, één van de Eruditen, gemaakt had om alle Onverschrokkenen onder hypnose te krijgen en de Zelfverloochenaars te laten vermoorden, niet. Hierdoor bleven zij gewoon bij bewustzijn en zijn zij er, ondanks de vele tegenslagen, in geslaagd de simulatie te stoppen en een deel van de Zelfverloochenaars te redden. Zelf zijn Tris en Tobias samen met Marcus en Caleb gevlucht naar Vriendschap, waar meerdere Zelfverloochenaars zaten.

Zelfverloochening en Onverschrokkenheid zijn allebei uiteengevallen, hun leden zijn overal verspreid. Zij zijn nu als de factielozen.

c. Leg de grote afbeelding op de cover uit en ook de tekeningen van de stad, de wolk en het licht.

-De grote afbeelding op de cover van het boek is een cirkel van vuur met daarin een vlam. Dit is het teken van Onverschrokkenheid.
-De stad op de cover van het boek is de stad waar het verhaal zich afspeelt.
-Het licht dat te zien is op de cover staat voor vrede. Na de oorlog is er om de stad een grote muur gebouwd en is de bevolking in de vijf facties verdeeld. Daardoor ontstond tijdelijk rust en vrede in de stad, tot eruditie een nieuw serum ontwikkelde...
-De wolk stelt het onheil van eruditie voor, de simulaties die zij ontwikkeld hadden om de bevolking van zelfverloochening te doden.

d. Licht de drie gevolgen die op de achterflap staan, toe.

-Eén beslissing bepaalt je vrienden.
De keuze die je maakt als je voor een factie moet kiezen op de kiesceremonie bepaalt bij wie je in een factie zit en wie je vrienden kunnen zijn.

-Eén beslissing bepaalt je normen en waarden.

Als je op de dag van de kiesceremonie voor een bepaalde factie kiest, zal je je aan de normen en waarden van die factie zullen houden. Kies je voor Eruditie, dan zal je geleerd moeten zijn Maar kies je voor Onverschrokkenheid, heb je moet nodig. Maak je de keuze voor Oprechtheid, dan zullen leugens niet getolereerd worden. Bij de keuze van Vriendschap zal je samen moeten werken met anderen en niemand buiten mogen sluiten. Kies je voor Zelfverloochening, zal je zo min mogelijk met je zelf bezig moeten zijn en anderen zoveel mogelijk helpen en het naar hun zin maken.

-Eén beslissing bepaalt waar je staat – voor altijd.
Als je eenmaal een beslissing hebt genomen bij welke factie je wil horen en door de inwijding van je gekozen factie bent gekomen, zal je daarbij horen of factieloos zijn – voor altijd.

 

Klas 3C, Hoofdstuk 2, Opdracht 2.3

Songtekst 1.

"Amnesia"
I drove by all the places we used to hang out getting wasted
I thought about our last kiss, how it felt the way you tasted
And even though your friends tell me you're doing fine

Are you somewhere feeling lonely even though he's right beside you?
When he says those words that hurt you, do you read the ones I wrote you?

Sometimes I start to wonder, was it just a lie?
If what we had was real, how could you be fine?

'Cause I'm not fine at all

I remember the day you told me you were leaving
I remember the make-up running down your face
And the dreams you left behind you didn't need them
Like every single wish we ever made
I wish that I could wake up with amnesia
And forget about the stupid little things
Like the way it felt to fall asleep next to you
And the memories I never can escape

'Cause I'm not fine at all

The pictures that you sent me they're still living in my phone
I'll admit I like to see them, I'll admit I feel alone
And all my friends keep asking why I'm not around

It hurts to know you're happy, yeah, it hurts that you've moved on
It's hard to hear your name when I haven't seen you in so long

It's like we never happened, was it just a lie?
If what we had was real, how could you be fine?

'Cause I'm not fine at all

I remember the day you told me you were leaving
I remember the make-up running down your face
And the dreams you left behind you didn't need them
Like every single wish we ever made
I wish that I could wake up with amnesia
And forget about the stupid little things
Like the way it felt to fall asleep next to you
And the memories I never can escape

If today I woke up with you right beside me
Like all of this was just some twisted dream
I'd hold you closer than I ever did before
And you'd never slip away
And you'd never hear me say

I remember the day you told me you were leaving
I remember the make-up running down your face
And the dreams you left behind you didn't need them
Like every single wish we ever made
I wish that I could wake up with amnesia
And forget about the stupid little things
Like the way it felt to fall asleep next to you
And the memories I never can escape

'Cause I'm not fine at all
No, I'm really not fine at all
Tell me this is just a dream
'Cause I'm really not fine at all

Verklaring keuze:
Deze songtekst heb ik gekozen omdat dit liedje ook gaat over liefde die over is gegaan, net als in het verhaal over de mythe van Aeneas en Dido. In deze songtekst gaat het er ook over dat één van de twee, in het verhaal Aeneas, weggaat en door gaat met zijn leven en dat de ander, Dido, in de steek laat, waar deze erg verdrietig om is: "Cause I'm really not fine at all."

-------------------------------------------------------------------------------------

Songtekst 2.

"Dear darnlin"

Dear darlin’, please excuse my writing.
And I can’t stop my hands from shaking
'Cause I’m cold and alone tonight.

I miss you and nothing hurts like no you.
And no one understands what we went through.
It was short. It was sweet. We tried.

And if my words break through the wall
And meet you at your door,
All I can say is “Girl, I mean them all.”

Dear darlin’, please excuse my writing.
I can’t stop my hands from shaking
'Cause I’m cold and alone tonight.

I miss you and nothing hurts like no you.
And no one understands what we went through.
It was short. It was sweet. We tried. We tried.

I understand where he's coming from.

Been thinking about the bar we drank in.
Feeling like the sofa was sinking.
I was warm in the hope of your eyes.

So if my words break through the wall
To meet you at your door,
All I can say is “Girl, I mean them all.”

Dear darlin’, please excuse my writing.
I can’t stop my hands from shaking
'Cause I’m cold and alone tonight.

I miss you and nothing hurts like no you.
And no one understands what we went through.
It was short. It was sweet. We tried.

Oh I concur. These arms are yours to hold.

And I miss you and nothing hurts like no you.
And no one understands what we went through.
It was short. It was sweet. We tried.
We tried.

Verklaring keuze:
Deze songtekst vond ik goed bij het verhaal passen omdat het hier ook gaat over een relatie die over is en omdat het gaat over dat de één de ander heel erg mist. Ook dat het kort was maar dat ze het toch hebben geprobeerd en dat niets zo pijnlijk is als 'geen jij'. Ook staat er in dat ze nu alleen is, net zoals Dido was.

-------------------------------------------------------------------------------------

Songtekst 3.

"Impossible"

I remember years ago
Someone told me I should take
Caution when it comes to love
I did

And you were strong and I was not
My illusion, my mistake
I was careless, I forgot
I did

And now when all is done
There is nothing to say
You have gone and so effortlessly
You have won
You can go ahead tell them

Tell them all I know now
Shout it from the roof tops
Write it on the sky line
All we had is gone now

Tell them I was happy
And my heart is broken
All my scars are open
Tell them what I hoped would be
Impossible, impossible
Impossible, impossible

Falling out of love is hard
Falling for betrayal is worse
Broken trust and broken hearts
I know, I know...
Thinking all you need is there
Building faith on love and words
Empty promises will wear
I know, I know...

And now when all is done
There is nothing to say

And if you're done with embarrassing me
On your own you can go ahead tell them

Tell them all I know now
Shout it from the roof tops
Write it on the sky line
All we had is gone now

Tell them I was happy
And my heart is broken
All my scars are open
Tell them what I hoped would be
Impossible, impossible
Impossible, impossible

I remember years ago
Someone told me I should take
Caution when it comes to love
I did

Tell them all I know now
Shout it from the roof tops
Write it on the sky line
All we had is gone now

Tell them I was happy
And my heart is broken
Oh, oh, oh, oh, oh, oh, hoped would be

Impossible, (Impossible)
Impossible, (Impossible)
Impossible, Impossible
Impossible, (Impossible)
Impossible, (Impossible)
Impossible, Impossible

Verklaring keuze:
Ik vond deze songtekst goed passen bij het verhaal over Aeneas en Dido omdat het hier ook gaat over een geliefde van iemand, in dit geval van Dido, die is vertrokken en waar zij veel verdriet om heeft. Ook gaat het over een gebroken hart in deze songtekst, net zoals in het verhaal het hart van Dido door Aeneas werd gebroken doordat hij vertrok omdat het Lot hem een opdracht gegeven had.

Klas 3C, Hoofdstuk 1, Opdracht 2.1

Een koud gevoel bracht hem terug bij zijn bewustzijn. Bijna één meter water bedekte de vloer van het ruim. Nog steeds was er niets anders dan geschreeuw, gehuil en gegil te horen. Nog steeds waren de opgesloten mannen aan het proberen het luik, dat door één van de blanken was dichtgemaakt, open te breken terwijl zij hun lotgenoten vertrapten. Langzaam steeg het water op. Kofi deed een poging te gaan staan maar werd direct teruggetrapt door de anderen. Na een aantal mislukte pogingen lukte het hem te gaan staan. Hij keek omlaag: het water stond al tot aan zijn middel. Het zou niet lang meer duren voordat het hele ruim onder water stond en ze zouden verdrinken.
De paniek brak uit. Het water had de bovenkant van het ruim al bijna bereikt. Meer dan de helft van de mannen was al verdronken. Een aantal mannen waren nog over, waaronder Kofi. Tevergeefs sloegen zij tegen het dak, hopend dat het open zou breken en zij aan hun dood konden ontsnappen.
Op de markt werden de geruchten snel verspreid. Ook Willem kreeg ze te horen. De Hollandse reddingsvlotten waren aangekomen. Ze hadden de zwarte slaven achtergelaten op het zinkende schip, waarschijnlijk allemaal verdronken. "Het heeft zo moeten zijn, God heeft het zo willen laten gaan." Zo sprak de vader van Willem. Vele Hollanders waren teleurgesteld. Niet om het feit dat alle onschuldige zwarten verdronken zijn door hun eigen fout maar omdat zij nu geen slaven hebben en één van de beste schepen is gezonken. Behalve één: Willem. Hij is kwaad. Hoe konden zijn landgenoten zoiets doen? God zou toch nooit gewild hebben dat al deze onschuldige mensen verdrinken?
Het water had nog maar ongeveer tien centimeter overgelaten en dan zou het hele ruim onder water staan. Er was geen uitweg meer mogelijk. Niemand die hen nog kon redden. Niemand die hen zou willen redden. De blanken waren natuurlijk al lang aan land met de reddingsvlotten. Kofi had ze zien liggen toen hij buiten liep. Het luik openen was onmogelijk maar misschien was er nog een andere opening. Kofi nam een grote hap adem en dook onder water, waar hij alle lichamen van de overleden, onschuldige en als beest behandeld door de blanken, zag liggen. Zoekend aan alle wanden naar een uitgang zwom Kofi zo snel als hij kon door het ruim. Snel zwom hij weer naar boven om nieuwe adem te halen, waar hij merkte dat het water bijna de rand van het dak had bereikt. De paniek brak hem uit. Hij voelde nog een keer aan alle wanden of er een uitgang was waar hij doorheen kon om te ontsnappen aan zijn wrede lot maar er was geen uitgang mogelijk. Kofi zwom naar boven om nog een laatste keer adem te kunnen halen maar ook dat was niet langer mogelijk.
Terwijl de Hollanders treurden om het feit dat zij geen slaven hadden, blies Kofi zijn laatste adem uit en verdronk in het ruim waar hij samen met zijn onschuldige landgenoten, opgesloten was door de egoïstische blanken om naar Holland te worden vervoerd en als slaaf te dienen.